Değerli Öğrenci

Aklımızın ermeye başladığı ortaokul sonundan neredeyse üniversite bitene kadar dile getirilen bir rahatsızlıktır: "bana iş hayatına atıldığımda yapacağım meslekle ilgili olan dersler sadece öğretilsin, diğer derslerle vakit kaybetmeyeyim". Ben de aynı şeyleri çok söyledim ve sonradan da bunun neden doğru olmadığıyla ilgili kafamda farklı fikirler oluştu. 

Mesela bir telefon almak isteseniz, sadece konuşma işine yarayan ve ama başka hiçbir işe yaramayan bir cihazı mı tercih edersiniz yoksa çok fonksiyonlu akıllı bir telefonu mu? Açıkçası iş hayatı açısından da durum aynı. Hayatın dinamikliği, hem hızlı öğrenebilen hem de çok fonksiyonlu bireyler gerektiriyor. Ama gel gör ki bunları, benim verdiğim dersten hazzetmeyen veya düşük not alan öğrencilerime anlatmak o kadar da kolay olmuyor.

Kolay olmayan bir başka şey de, sürekli onlara not verme konumunda olduğumdan dolayı sanki potansiyel bir cellatmışım muamelesi görmek. Yani ben eğer not verme konumunda olmasam, değerim yok. Sanki insan olarak, duyguları olan bir birey olarak bir şey ifade etmiyorum. Sadece fonksiyonel bir bağlamda oluşan bir mecburiyet atmosferi hakim sınıflara, koridorlara. 

Üniversiteyi sadece iş ve işçi bulma kurumunun bir alt birimi olmaya indirgerseniz, oraya gelen insanların da hem kendilerini hem de muhatap oldukları kişileri mekanik bir ilişkinin aktörleri olarak görmeleri gayet normal. Ama üniversite hayatı, insanın kendini keşfetme ve insan olarak değerini anlama zamanı olamaz mı? 

Diğer günlükleri okumak için tıklayın