Yolda Düzülmeyen Kervan

Üniversite 3. sınıfa gelmiş bir öğrencinin artık temel konulara hakimiyetin ötesine geçip kendi mesleği adına da bilgi ve becerilere sahip olması beklenir. Zaten bundan dolayı da, mühendislik alanındaki öğrencilerin son seneye geçtiklerinde, tasarım projeleriyle bu bilgilerini taçlandırmaları ve bir nevi moda gösterisi yapmaları beklenir. Peki 3. sınıftaki öğrenci henüz hesap makinesi kullanma noktasında eksiklikler gösteriyorsa, temel matematiksel işlemlerde sorun yaşıyorsa ve ama ailesinin mühendislik şirketinde part time çalışıp iş kotarıyorsa?

Mühendislikle alakalı yazdığım bu durumun benzerlerini başka alanlar için de düşünebilirsiniz. Bu çerçevede oluşacak tartışmaların ortak noktası şu iki temel meseledir. Bir, bu çocuk oraya kadar nasıl geldi, hiç mi kimse fark etmedi? İki, üniversitenin tek fonksiyonu, öğrencileri iş sahibi yapmak mıdır?

Günümüzde, insanlar ilkokuldan başlayarak üniversite sonuna kadar yetersizliklerle ilerliyorlar ve o yetersiz halleriyle temel ve yüksek eğitimde iş buluyorlar. Dolayısıyla, eğiticilerin giderek yetersizleştiği ortamda, öğrencilerin de giderek yetersizleşmesi ve böylece bir fasit dairenin oluşması kaçınılmaz oluyor. 

Üniversitelerin varlık amacı hep tartışma konusu olmuştur ve pratik olarak bir iş edinme aracına indirgenmeleri söz konusudur. Ne var ki üniversite, bir öğrencinin medeni hayatta çok yönlü ve bağımsız bir birey olarak kendine yer bulmayı öğrenip pekiştirdiği bir ortamdır da. Bu çok yönlülüğün içinde, demokrasiyi ve özgürlükleri besleyen entelektüel  tecrübe ve kazanımlar da dahildir. 

Sonuç olarak, rutine bağlanmış bir işi öğrenip aynen devam ettirmek için üniversite okumaya gerek yoktur. Ama üniversite okunmak isteniyorsa, o zaman rutin işleri devam ettirebilmek, mezuniyete hak kazanmak ile denk görülmemelidir.

Diğer günlükleri okumak için tıklayın

Resim: Emily Karakis