Dört Duvar Üzerine

Bir odadasınız. Eğer kendi özel odanızdaysanız, oradaki duvarlar size güven ve huzur kaynağı olabilir. Ama bulunduğunuz oda bir hapis odasıysa, aynı duvarlar sizin için ruhunuzu sıkan bir karabasana dönüşebilir. Öte yandan, eğer bulunduğunuz yeri şenlendirecek dostlarınız varsa, özgürlüğünüzü kısıtlayan o duvarların varlığını unutabilirsiniz bile. Hani derler ya, "iki dost için bir oda bile çok büyük, ama iki düşman için dünya küçük" veya "iki gönül bir olursa samanlık seyran olur". İşte bu sözler hep aynı manayı mırıldanıyorlar. 

Bir hapis odasında olduğunuzu farzedin. Şimdi, o duvarların arasındaki mesafeyi artırsak, öyle ki bir uçtan bir uca gitmeniz yürüyerek yarım saat sürüyor. Ve o odanın içini de farklı şeylerle doldursak. Ama o duvarlar hala orada. Aynı hapis havasını hisseder miydiniz? Şimdi daha da öteye gidelim. Duvarlar arasını öyle açalım ki bir taraftan öbürüne gitmeniz arabayla bir kaç saat sürsün. Aynen Truman Show filmindeki gibi. Ama o duvarlar en nihayetinde orada. Baştaki hapis havasını hisseder miydiniz? Peki şimdi geri adım atıp bir soru soralım. O duvarlar normal hayattaki gibi dar bir odanın duvarları olsa ama siz zihin ve ruh aleminizde cennette yaşasanız ve o duvarların varlığı dikkatinizi çekmese bile, bulunduğunuz yer hala hapis midir? Öte yandan, odanız şehir kadar geniş olsa ama duvarların varlığı hep zihninizi meşgul etse, ruhunuzu sıksa, bulunduğunuz yer gerçekten şehir midir?

İşte sadece kendi iç dünyamız değil, etrafımızdaki insanlar da böyle duvarlar gibi. Kimisi dünyanın öbür ucunda bile olsa hapis hayatı yaşatabilme gücünde. Kimisi de burnunun dibinde bile olsa sana sıkıntı vermeyecek samimiyette.

Diğer günlükleri okumak için tıklayın

Resim: Joanna Kosinska