Çocukluk Arkadaşım Clementine

Çocukluğumda Pazar sabahları oynayan Clementine  çizgi filmi, beni her seferinde içinde bulunduğum dünyadan alıp götürmüş ve hayal aleminde maceralar yaşatmıştır. Onu seyrettiğim dakikalarda, aynen ana karakter Clementine'in sihirli küre içinde zamanlar ve dünyalar arasında seyahat ettiği gibi ben de ona eşlik ediyor gibi olurdum. Masalın sonunda kötülerin cehennem gibi lavlara atıldığını ve Clementine'in mavi kürede güvenle evine döndüğünü görüp rahat bir nefes alır, bir sonraki bölümü iple çekerdim. 

Aradan neredeyse kırk yıl geçti. Ben büyüdüm. Clementine de büyümüştür elbette, ama artık onu göremiyorum. Çizgi filmi yok. Olsaydı da zaten günümüzün sadece ses ve görüntü efektlerine boğulmuş, ama hikaye anlamında bomboş olan çizgi filmlerinden biri olurdu heralde. O yüzden Clementine, benim hayalimdeki çocuk haliyle kalsın. Çocukluk arkadaşım olarak hayalimde hep benimle oynasın. Onunla beraber mavi küreye binelim ve alevlerin içinden sıyrılıp geçelim...

Eğer onunla haberleşme imkanım olsa ona derdim ki, son yıllarda hayatım tam da seninle geçmişte yaşadığımız gibi. Lavların içinde, her taraftan korku ve dehşet yağarken, güven ve selametle seyahat ediyor gibiyim. Muzlu sütün içerisine düşmüş kömür parçalarını ayıklamam gerekse de, içimdeki çocuğu hâlâ sevindirebiliyorum. Ve farklı dillerde yazdığım yazılarla, hikayelerle türlü maceralara açılmaya devam ediyorum. Ama bütün bunları dinlemek ister misin Clementine, emin değilim, çünkü benim hayal ve tefekkür balonum, senin mavi küreni patlatıp kıracak kadar geniş olabilir; çünkü normalde insanlar büyüdükçe hayal ve düşünce balonları taşlaşır ve biblo gibi raflara terk edilir. 

Diğer günlükleri okumak için tıklayın