Ana içeriğe atla

Bir Profesörün Günlüğü

Bu Blogda Ara

Nisan, 2023 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Tümünü göster

Kayıtlar

Hadi Dindarlar Bunu Açıklayın

tarih: Nisan 29, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Yorgancılar Köyü

tarih: Nisan 26, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Kabe'de Diferansiyel Geometri

tarih: Nisan 17, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

İnsanlar Neden İntiharla Ölür

tarih: Nisan 16, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Hayal Et

tarih: Nisan 15, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Evrende Yalnız mıyız?

tarih: Nisan 09, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Beyin Ölümü

tarih: Nisan 04, 2023

Bağlantıyı al
Facebook
X
Pinterest
E-posta
Diğer Uygulamalar

Diğer yayınlar

TAKİP ET

Kayıtlar

Kayıtlar

Tüm Yorumlar

Tüm Yorumlar

Arşivleme

2023 55

2022 93

Daha fazla göster Daha az göster

Popüler Yayınlar

Kara Şimşek Duası

Çocukluğumun hayallerini süsleyen arabaydı Kara Şimşek . Dua ettiğim zaman, "Allah'ım n'olur Kara Şimşek'im olsun" derdim. Arkadaşlarla oyun oynarken, o araba hayalen yanımızda olurdu. Sonra büyüdüm. Büyüdüm derken, sadece 1 yaş. Bu arada, anadolu lisesi sınavlarına hazırlanmak için dersaneye gitmeye başladım. Ne yazık ki ben dersaneden gelene kadar da Kara Şimşek bitmiş oluyordu. Ve o zamanlarda da tek kanal TRT. Yayınlanan şeyin tekrarı yok. Seyrettin seyrettin, seyredemedin yapacak bir şey yok... İşte o zaman içime saplanan bıçağın anlamını kavradım: "gerçek hayatta bir yerlere ulaşmak için hayallerinden vazgeçmen gerekiyor." Sonra daha da büyüdüm. Büyüdüm derken, 30 yaş. Bu arada hayatın türlü virajlarından döndüm, sisli havalarda yolumu bulmaya çalıştım ve fırtına hengamesinde dağ yamaçlarından tırmandım. İşte bütün o süreçlerde, yılmadan bıkmadan devam edebilmenin sırrını kavradım: "gerçek hayatta bir yerlere ulaşmak için hayallerinden vazgeç...

Felsefe Öğretmenim

Hafızama paslanmaz çelikten imajlarla kazınan kişilerden biridir, lisedeki felsefecimiz Saliha hoca. Sadece bir sömestr ondan ders aldık ama bu kısa süre, hayatımda iz bırakmasına yetti. Bana aşırı kötü ya da aşırı iyi davrandığı için değil; kendimi tanımama vesile olacak ayna gibi bir anıyı bana yaşattığı için. Kredili sistemin uygulanmaya konduğu ikinci nesil öğrenciler olarak, bizden bir üst dönemdeki öğrencilerden boşalan sınıflarda ders görüyorduk. Geniş sınıflarda sadece 24 öğrenci olarak seçme öğretmenlerden derslerimizi alıyorduk. Ve fen lisesi atmosferiyle pek de uyumlu olmayan felsefe dersini veren bir öğretmenle pek de işimiz olacak değildi. Ama başa gelen çekilir... Felsefe dersini görmeye başladığımızdan itibaren en gıcık olduğum şey, bize neyi nasıl düşünmemiz gerektiğini dikte eden bir askerlik doktrinasyonu havası estirmesiydi. Eğer felsefe, düşünceyi geliştirme ve tutarlı bir bilgi birikimi elde etmenin adıysa, neden yüzyıllar önce yaşamış kişilerin ortaya koyduklarını...

Rahat Bırakın Artık Şu Köpekbalığını

Öğrenilmiş çaresizlik konusunun işlendiği her yerde, bu zavallı köpekbalığına yapılan psikolojik işkence, sanki bir maharetmiş gibi anlatılır. Bilmeyenler için bir defa da ben anlatayım. Bir varmış, bir yokmuş. Bir zamanlar, büyük bir akvaryumda bir köpekbalığı yaşarmış. Sonra insanlar bu köpek balığının bulunduğu akvaryumun ortasına bir cam engel çekmişler ve camın öte tarafına da bir balık koymuşlar. Zavallı köpekbalığı ne bilsin cam mam... Karnı acıkmış ve o balığı yemek için hızla yola koyulmuş. Dıı dıt... Dıı dıt... Dıı dıt dıı dıt dıı dıt GÜMMM... Gariban köpekbalığı kafasını cama çarpmış. Canı da çok acımış. Ama karın açlığı başka şeye benzemezmiş. O yüzden yine denemiş, ama olmamış, sonra yine, yine, yine... Ne yaparsa yapsın, o balığa bir türlü ulaşamayan köpekbalığı, kendisine müdahale eden dış güçler olduğunu anlamış ve her balığın etinin yenmeyeceğini öğrenmiş. Bir daha da o tarafa gitmeyi hiç denememiş. Hatta, bu durumu o kadar benimsemiş ki, içinde işkence çektiği bu...

Sigarasız Olur Mu?

Bu ülkede yaşayıp da sigarayla ilgili hatırası olmayan ya da hayatında sigaranın bıraktığı iz olmayan var mıdır? Geçen durup düşündüm. Sigara içmeyen biri olarak benim bile hafızama kazınmış "sigara hatıraları" var. Neler mi? Öğrencilere göstermeden sigara içip sonra parfüm sıkmış bayan öğretmen... Tuvalette sigara içtikten sonra ortam kokusunu bastırmak için deodorant sıkan ergenler... Misafir gelmeden önce yapılan pastalar-böreklerin kokusuna karışmış parfüm kokuları eşliğinde odayı beyaz dumanla dolduran teyzeler... Otobüs veya dolmuşa tam binmeden önce içine çektiği dumanla birlikte araca binen ve ortama radyoaktif ışıma yapan vatandaş... Otobüs sırasında mecburen herkesle birlikte beklerken sigarasını yakıp seni çıkmaza sokan vatandaş... Yolcuların sigara içmemesi gerektiği şehirlerarası yolculuklarda sigara içen şoför... Sigara paketinin plastik ambalajını, daha sonra da içtiği sigaraların izmaritini ortalığa atan millet... Hastane kapısının tam önünde sigara içip içeri...

Film Şeridine Bakarken

Küçüklüğümde hiç kaçırmadığımız ve hayallerimizin ayrılmaz parçası olan Robotek diye bir çizgi film vardı. Ama o çizgi filmi özel yapan başka bir faktör daha vardı. Elektronik teknolojisinin yeni yeni yaygınlaşmaya başladığı o günlerde robotların olduğu bir dünyayı resmeden kadroda, anlaşılmaz çizgilerle ifade edilen isimler arasında bir de Ahmet Agrama diye biri vardı. İsmi Ahmet olan birinin robotlarla ilgili bir şeyler ortaya koyması, ilkokula bile gitmeyen bir çocuk olan ben için çok şey ifade etmişti. İlkokulda, Kara Şimşek (Knight Rider) vardı. Dualarımda o arabayı isterdim :) Ortaokulda ODTÜ Fizik mezunu bir fen öğretmenimiz vardı. Bize İngilizce üzerinden fizik, kimya ve biyoloji öğretirdi. Hem konusuna hakimiyeti hem de İngilizce'yi etkin kullanımıyla bana örnek olan isimlerdendi. Lisede, Terminatör vardı. Terminatör 2. Daha fazla söze ne hâcet :) Üniversitede termodinamik hocam vardı. Sinan hoca. Benim gibi zırt pırt soru soran birine sabırla ve tatminkâr cevaplar verebi...

Basınç Deneyi - 2

Basınç konusu açılınca, hayatımda iz bırakan ikinci bir deneyin de yine aynı kavramla ilgili olduğunu söylemeliyim. Şimdi kemerlerinizi bağlayın, anadolu lisesi yıllarıma gidiyoruz. Tahmin ediyorum orta ikinci sınıf olması lazım. Öğretmenimiz Nurhan Hanım, sınıfı gruplara ayırmış ve her gruba yapması için deneyler vermişti. O zamanlarda da deney yapılması, bana çok lüzumsuz geliyor, çünkü zaten her şey formüllerle hesap edilebiliyor. Benim bu "deneyleri küçümser halimi" ifade edecek entelektüel birikime o günlerde sahip değildim ama bugünden bakınca anlıyorum ki teorisyen olmaya yatkınlığımın bir dışa vurumuymuş. Neyse, konuyu dağıtmayalım. Bizim gruba verilen deneylerden biri, teneke kutunun içine su koyulması, kutunun altına ateş yakılıp ısıtılması, sonra kutunun ağzının plastikle kapatılması ve en nihayetinde de üstüne soğuk su dökülmesi şeklinde. Tabi benim deneyleri boşveren havamdan ve arkadaşlarımın da çocukça ihmallerinden dolayı herhangi bir hazırlık yapmamıştık. T...

Telefon Supremacy

Başrolünde Matt Damon'ın olduğu Bourne serisi en favori filmlerim arasındadır. O serinin ikincisi olan Bourne Supremacy filminde kahramanımızın, kendisi gibi yetiştirilen başka ajanlardan daha üstün olduğunu görüyoruz. Aynen ne gibi? Telefonla kurulan bağlantıların diğer bağlantılardan daha üstün olduğu gibi : D Kendisiyle özel bir konu konuştuğunuz kişi, ki bu bir psikolog olabilir, öğretmen olabilir, vs., telefonu çalınca sanki göklerden kendisine önemli bir konuda vahiy gelecekmiş gibi bir havada sizi boşverip telefonuyla ilgilenebiliyor. Otobüste veya dolmuşta giderken, yüksek sesle konuşarak işini görenler veya telefonundan yüksek sesle video izleyenler, müzik dinleyenler de aynı şekilde telefon sayesinde bir üstünlük (!) kazanıyor. Ve en güzelini en sona sakladım : D Mescidde veya camide namaz kılarken yanındaki kişinin kendi içinden değilde hafif sesli olarak okuma yapmasına "kıl olanlar", başkaları namaz kılarken onların yanında telefon görüşmeleri yapmaktan çek...

Abdülkadir Arpacı

"Polisin olduğu yerde trafik işaretine bakılmaz." Bu söz, orta sondaki edebiyat öğretmenimiz rahmetli Abdülkadir Arpacı'ya ait. Kendisinin, fantastik dünyaları anlatan kitaplara benzeyen özel bir defteri vardı. Ve kendisi de, kimliğini gizleyen şirin bir süper dedeydi, sanki. O defterinden bize şiirler, özel cümleler okuyarak hem gönüllerimizi hoş eder hem de konuları örneklendirirdi. Diyebilirim ki yazmayı ve edebiyatı sevmemde kilometre taşı olan insanlardan biri Abdülkadir hocadır. Elinde, Harry Potter'ın hocalarınınkini andıran kısa, ahşap bir sopa ile sınıfa gelen hocamız, gülen yüzüyle, insanı transa geçiren sesiyle ve güneşte kararan gözlüğüyle tam bir ekoldü. Ara sıra "oğlum" diyerek sesini yükselttiği ve sopasını masaya vurduğu da olurdu. Ama o hep bizim için şirin baba karakteriydi. Bir ara karnından ameliyat olmuştu ve ameliyat yerindeki pansumanın izi kazağının üstünden belli oluyordu. Bizim için oldukça iç burkan ve bir o kadar da ilgi çekici b...

Aygün Hanım ve Arabası

Aygün Hanım, çocukluğumun efsane kadınlarındandı. Kadınlarındandı diyorum, çünkü bu şekilde bahsedeceğim kişi sayısı 1den fazla. 80li yılların başlarında, kadınların hayatta yerini alma serüveninin hâlâ çocukluğunu yaşadığı günlerde nadir kadın şoförlerden olmasıyla diğer herkesten ayrılırdı. Gülümsemesi, bütün içtenliğiyle attığı kahkahaları ve araba kullanırken sohbet etmesiyle süper kahraman gibi bir imaj edinmişti zihnimde. O da annem gibi matematikçiydi. Bigudiyle şekil verdiği saçları, başını çevirdikçe dans ederdi. Açık kahverengi Renault Station arabasına diğer öğretmenleri ve öğretmen çocuklarını doldururdu ve hep beraber aralarından birinin evine çaya gidilirdi. Ben o zamanlar tahminen 3-4 yaşlarında olduğum için, bütün bu olanlar arasında benim açımdan en cazip kısım da bu iki şey oluyordu: arabaya binmek ve çay-kek partisine gitmek. O tarihler itibariyle zeytin, peynir, yağ, yumurta yemediğim için çaresiz kalan annem, benim en azından bu şekilde besleniyor olmamdan memnun o...

İnsanlar Neden İntiharla Ölür

Doktoramı bitirdikten sonra yaptığım araştırmalar sürecinde kendi teknik alanım haricinde çok farklı dallarda kitaplar okudum. Diyebilirim ki hayatımda okuduğum en garip kitapla bu süreçte karşılaştım: İnsanlar Neden İntiharla Ölür? Bu kitabı okuduğumu gören insanlar, beni tanımasalar bile yanıma gelip "her şey yolunda mı, iyi misin" diye sorarlardı. İnsanlardan uzaklaşmış, herkes beraberce yemek yerken kendi başına oturmuş ve intihar konulu bir kitap okuyan kişiye daha başka n'apılır ki, zaten? Okuduğum kitabın yazarı diyor ki, bir insanın intihara gitmesi bir anda olmaz; aksine, bir süreçtir ve farklı faktörlerin üst üste binmesiyle gerçekleşir. İstatistiksel olarak da şu üç hususu belirlemiş, bir insanın intihar edip etmeyeceğini öngörmek için: 1. Kendini başkalarına, özellikle sevdiklerine, yük görmek 2. Darbeye uğramış aidiyet hissi 3. Acı çekmeye ve özellikle kendine acı vermeye alışkanlık Türkiye'de de özellikle son yıllarda intihar vakaları roket hızıyla ar...

Blogger tarafından desteklenmektedir

Tema resimleri Airyelf tarafından tasarlanmıştır